hindi ito tula.
hindi ako makata.
sayaw lang ang alam kong gawin.
sa saliw ng isang malanding tugtugin.
kahit ang aking mga paa.
ay parehong kaliwa.
masarap sumayaw.
pag walang nakakakita.
kumendeng tayo.
kemendeng kayo.
naririnig niyo ba.
ang tugtugin ko?
alam kong mali.
ang pagkakapwesto.
ng mga tuldok.
sa pahinang ito.
kasing mali ng sayaw.
na pinakikita ko.
sa harap ng salamin.
sa sarili kong mundo.
halina at samahan mo ako.
sa pagkendeng at pagindayog.
kalimutan natin ang mundo.
ang buhay ay parang gin bilog.
pasensya na.
wala akong maisip na salita.
na aangkop sa aking kanta.
kaya ganyan ang nilagay ko kanina.
nagtataka ka ba?
sabi na ngang hindi ito tula.
dahil hindi naman ako makata.
kaya tawag ko dito ay kanta.
tangna naman kasi.
sa kakatrabaho sa gabi.
pati salita ng aking lahi.
hindi ko na maitama at masabi.
kol senter.
kol senter.
putang ina.
kol senter.
Wednesday, September 23, 2009
ayoko na..
kasi nga masakit na ang tenga ko..
kasi nga masakit na ang ulo ko..
kasi nga masakit na ang daliri ko..
sa kakapakinig ng sigaw ng mga kustomers..
sa gabi-gabing pagpupuyat sa harap ng pc..
sa pagta-type sa keyboard word by word ng sinasabi ng kausap ko..
hay..
call center..
ENGLISH ONLY POLICY
HELLO MR. JOHN?!?!
gabi na naman.. inaantok pa ko.. tangna naman kasi. kung bakit ba hindi ako nakapag-tapos ng college. ito lang tuloy ang trabahong kaya ko. madugo. paulit-ulit yung mga sinasabi ko. walang progress. walang growth. gusto ko nang mag-resign pero ano bang magagawa ko? hindi sa lahat ng trabaho, pwedeng ma-regular ang isang katulad ko. basura ang knowledge na mapupulot mo. basura ang mga katrabaho mo. basura pati ang team leader mo.
kung maibabalik lang ang panahon, siguro nasa isang magandang company ako. merong titulo o kaya tinatawag akong "boss."
yung id ko? wait ha..
okay, eto na. hay buhay. lalakad palabas ng eskinita. ang masikip naming kalye na kinikilalang playground ng anak kong dalawang taon na may utak na pang sampung taon na bata.
sasakay ng jeep, "manong Northgate lang po!"--"PARAAAAAAAAA!" ay si manong, binge.
naglalakad palang ako papunta sa mismong building namin, feeling ko, papunta ako sa kastilyo ng mga umuusok na baga. ang nilalakaran ko ay carpet ng mga upos ng pinagsawaang yosi. lung center ang tapat ng building namin. talo ang RMI sa dami ng pasyente. kung pwede lang magmura ang semento, sasabihin nito, "put*ng i** nyo! hindi ako ashtray!"
pagbaba ko sa basement kung nasaan ang locker room, kinuha ko na agad ang headset ko, call model at lalagyan ng kape. ang bestfriend kong baso. kakampi ko sa mga oras na ginugupo ako ng kaantukan at kailangan kong kalabanin ang puyat. kakampi ko kapag gusto ko nang murahin yung mga customer na hindi na nga marunong magbayad ng utang sa bangko, ang tatamis pa ng mga dila na magsabing "FUCK OFF!" hindi nila alam na 101% ng populasyon ng call center agents ang gustong magsabi rin sa kanila ng ganun.
kape. kape. kape. libre ang kape dito. naguumapaw ang juice at iced tea sa pantry. ang coke, walang patong na tax kaya yung 25pesos na in-can sa iba, 18pesos lang sa office. malulunod ka sa dami ng pampa-diabetes at pampa-UTI na mga chips sa vendo. ang mga tao dito, umuusok ang tenga sa pagka-adik sa yosi. kakampi nila laban sa stress ang number one na dahilan ng stress- Malboro lights.
ding! 1:30am. oras na para kumain. pampataba ang pagkain ng alanganin sa madaling araw. bukod sa natutulog ang digestive system natin, wala ka ring makakaing masustansya sa canteen. mga ulam na pinaglipasan na ng tingin at takam. mga ulam na bugbog na sa halo, halukay at painit. paglabas ng building, kasunod ko ang officemates ko. hihingi ng yosi sa kanila at,
"pasindi nga.."
tumaktakbo ang oras. ang tagal ng uwian. alas kwatro ng madaling araw dito. pero ang bati mo sa mga kausap mo "Good Morning."
pagdating ng alas-singko ng madaling araw, nag-uwian na ang officemates mo, pero ayaw ka pa rin pakawalan ng kausap mong galit na galit dahil alas nwebe na ng gabi sa kanila eh tawag ka pa rin ng tawag. hindi nila naiintindihan na ginagawa mo lang ang trabaho mo dahil kailangan mong magbayad ng renta at bumili ng gatas para sa anak mo. hindi nila alam na yung oras na matutulog pa lang sila ay yung oras na uuwi ka pa lang sa bahay niyo galing sa trabaho. hindi nila alam na dahil sa kailangan mo silang tawagan para magbayad sa utang nila sa bangko, eh nakakalimutan mo na pati night life mo.
inabutan na ko ng susunod na shift pero kausap ko pa rin yung customer ko. kailangan na gumawa ng paraan, di bale nang ma-complain, nami-miss ko na ang higaan. "he-hello? hello? sir i am sorry, i can't hear you.. the line is breaking up.. hello?"
tut-tut-tut.. ayos, konting drama lang yan.. hindi na halata na binabaan mo na siya ng telepono.
tulad kanina, dating gawi. bababa ulit ako sa basement. ibabalik sa locker ang headset ko, baso at call model. papara ng sasakyan. "manong Sucat lang po!"--"PARAAAAAAAAAA!!!" hindi na ako makikipagtalo, alam kong puyat din si manong.
pagdating sa bahay, magbibihis lang ng pangtulog. kung pwede lang wag na hubarin ang pantalon, pero hindi pwede, isusuot ko pa to bukas, este, mamayang gabi. nami-miss ko na ang unan at kumot ko. ang anak ko, gigising pa lang, samantalang ako, oras pa lang ng tulog ko. natatakot ako kasi baka pag laki niya at ganito pa rin ang work ko, baka isipin niyang mali ang oras ng tulog niya.
matutulog na ko, wala nang kain-kain. hindi uso ang almusal sakin. mamaya, gigising ako para kumain ng lunch tapos matutulog ulit. pag-gising ko ng hapon, maliligo, kakain ng super early to the max na dinner, magbibihis tapos papasok na naman ako. sasakay ng jeep..
"manong Northgate lang po!"--"PARAAAA!!!" si manong binge.. blah blah blah..
paulit ulit. walang progress. walang growth. buti pa ang pulubi nakakaipon sa madumi niyang baso. buti pa siya, may thrill ang life kapag nakikipag unahan sa kapwa pulubi sa paghabol sa mga kotseng magara. buti pa sila may night life at nagagawa pang makipag-jamming at pot session. buti pa sila.
tang inang CALL CENTER yan.
kung maibabalik lang ang panahon, siguro nasa isang magandang company ako. merong titulo o kaya tinatawag akong "boss."
yung id ko? wait ha..
okay, eto na. hay buhay. lalakad palabas ng eskinita. ang masikip naming kalye na kinikilalang playground ng anak kong dalawang taon na may utak na pang sampung taon na bata.
sasakay ng jeep, "manong Northgate lang po!"--"PARAAAAAAAAA!" ay si manong, binge.
naglalakad palang ako papunta sa mismong building namin, feeling ko, papunta ako sa kastilyo ng mga umuusok na baga. ang nilalakaran ko ay carpet ng mga upos ng pinagsawaang yosi. lung center ang tapat ng building namin. talo ang RMI sa dami ng pasyente. kung pwede lang magmura ang semento, sasabihin nito, "put*ng i** nyo! hindi ako ashtray!"
pagbaba ko sa basement kung nasaan ang locker room, kinuha ko na agad ang headset ko, call model at lalagyan ng kape. ang bestfriend kong baso. kakampi ko sa mga oras na ginugupo ako ng kaantukan at kailangan kong kalabanin ang puyat. kakampi ko kapag gusto ko nang murahin yung mga customer na hindi na nga marunong magbayad ng utang sa bangko, ang tatamis pa ng mga dila na magsabing "FUCK OFF!" hindi nila alam na 101% ng populasyon ng call center agents ang gustong magsabi rin sa kanila ng ganun.
kape. kape. kape. libre ang kape dito. naguumapaw ang juice at iced tea sa pantry. ang coke, walang patong na tax kaya yung 25pesos na in-can sa iba, 18pesos lang sa office. malulunod ka sa dami ng pampa-diabetes at pampa-UTI na mga chips sa vendo. ang mga tao dito, umuusok ang tenga sa pagka-adik sa yosi. kakampi nila laban sa stress ang number one na dahilan ng stress- Malboro lights.
ding! 1:30am. oras na para kumain. pampataba ang pagkain ng alanganin sa madaling araw. bukod sa natutulog ang digestive system natin, wala ka ring makakaing masustansya sa canteen. mga ulam na pinaglipasan na ng tingin at takam. mga ulam na bugbog na sa halo, halukay at painit. paglabas ng building, kasunod ko ang officemates ko. hihingi ng yosi sa kanila at,
"pasindi nga.."
tumaktakbo ang oras. ang tagal ng uwian. alas kwatro ng madaling araw dito. pero ang bati mo sa mga kausap mo "Good Morning."
pagdating ng alas-singko ng madaling araw, nag-uwian na ang officemates mo, pero ayaw ka pa rin pakawalan ng kausap mong galit na galit dahil alas nwebe na ng gabi sa kanila eh tawag ka pa rin ng tawag. hindi nila naiintindihan na ginagawa mo lang ang trabaho mo dahil kailangan mong magbayad ng renta at bumili ng gatas para sa anak mo. hindi nila alam na yung oras na matutulog pa lang sila ay yung oras na uuwi ka pa lang sa bahay niyo galing sa trabaho. hindi nila alam na dahil sa kailangan mo silang tawagan para magbayad sa utang nila sa bangko, eh nakakalimutan mo na pati night life mo.
inabutan na ko ng susunod na shift pero kausap ko pa rin yung customer ko. kailangan na gumawa ng paraan, di bale nang ma-complain, nami-miss ko na ang higaan. "he-hello? hello? sir i am sorry, i can't hear you.. the line is breaking up.. hello?"
tut-tut-tut.. ayos, konting drama lang yan.. hindi na halata na binabaan mo na siya ng telepono.
tulad kanina, dating gawi. bababa ulit ako sa basement. ibabalik sa locker ang headset ko, baso at call model. papara ng sasakyan. "manong Sucat lang po!"--"PARAAAAAAAAAA!!!" hindi na ako makikipagtalo, alam kong puyat din si manong.
pagdating sa bahay, magbibihis lang ng pangtulog. kung pwede lang wag na hubarin ang pantalon, pero hindi pwede, isusuot ko pa to bukas, este, mamayang gabi. nami-miss ko na ang unan at kumot ko. ang anak ko, gigising pa lang, samantalang ako, oras pa lang ng tulog ko. natatakot ako kasi baka pag laki niya at ganito pa rin ang work ko, baka isipin niyang mali ang oras ng tulog niya.
matutulog na ko, wala nang kain-kain. hindi uso ang almusal sakin. mamaya, gigising ako para kumain ng lunch tapos matutulog ulit. pag-gising ko ng hapon, maliligo, kakain ng super early to the max na dinner, magbibihis tapos papasok na naman ako. sasakay ng jeep..
"manong Northgate lang po!"--"PARAAAA!!!" si manong binge.. blah blah blah..
paulit ulit. walang progress. walang growth. buti pa ang pulubi nakakaipon sa madumi niyang baso. buti pa siya, may thrill ang life kapag nakikipag unahan sa kapwa pulubi sa paghabol sa mga kotseng magara. buti pa sila may night life at nagagawa pang makipag-jamming at pot session. buti pa sila.
tang inang CALL CENTER yan.
Tuesday, September 22, 2009
wallet..
madilim ang paligid.. antok na ko, tangna.. magdamag na trabaho.. hindi ko alam kung bakit galit na galit ako sa call center pero dito pa rin ako nagtatrabaho.. paglabas ko ng building, derecho sa sakayan ng jeep. alas kwatro ng madaling araw. wala nang oras para gumumik. itutulog ko nalang itong pagka-uhaw sa alak.
ewan ko kung bakit, pero maliit pa lang ako, nakayuko na ako kung mag-lakad. ang sabi ng mga matanda, ganun daw ang mga taong mapagpa-kumbaba. pero hindi ako naniniwala. ang taas ng pride ko eh, mataas pa sakin. nakakita ako ng jeep, ewan ko kung pano ko yun nakita habang naka-yuko, pero nakita ko talaga yung jeep. Sucat. sakto, makakauwi na ko. habang sinasalubong ko yung jeep, nakayuko pa rin ako. at habang naglalakad, napako ang tingin ko sa isang maliit na wallet. actually hindi siya wallet. more like a cellphone pouch na may zipper. hindi ko gawain ang mamulot ng mga bagay-bagay pero may instinct ako na may mapapala ako kapag pinulot ko yung wallet/pouch na yun. pagsayad pa ang ng wallet sa kamay ko, binuksan ko na agad. ang laman?
gamot, vitamins, health card, atm, at..
5,000 pesosesoses na tig pa-five hundred.
hindi ako sakim na tao. hindi ako mukhang pera. hindi ako masamang tao. pero hindi ko na binalik yung pera sa may-ari kahit na marunong akong mag-basa at alam ko kung san nagwo-work yung may-ari nung pouch na yun. ang nasa isip ko, "tamang tama, kakatapos lang ng sahod pero 1k nalang ang pera ko.hulog ng langit, este nahulog sa bulsa."
kung tutuusin, maliit na halaga yun para maging sakim ako. pero naisip kong, hindi naman yun mahuhulog at hindi naman yun mapapasakamay ko kung hindi yun para sakin. harharhar.
5,000 pesos. asan na nga ba ang pera na to ngayon? wala na. nai-tae ko na. ni hindi manlang gumulong, ni hindi ko manlang masabi na yung perang kinamkam ko, eh napalago ko. hhhmmnn.. limang libo.
tsk.. tsk.. tsk..
ewan ko kung bakit, pero maliit pa lang ako, nakayuko na ako kung mag-lakad. ang sabi ng mga matanda, ganun daw ang mga taong mapagpa-kumbaba. pero hindi ako naniniwala. ang taas ng pride ko eh, mataas pa sakin. nakakita ako ng jeep, ewan ko kung pano ko yun nakita habang naka-yuko, pero nakita ko talaga yung jeep. Sucat. sakto, makakauwi na ko. habang sinasalubong ko yung jeep, nakayuko pa rin ako. at habang naglalakad, napako ang tingin ko sa isang maliit na wallet. actually hindi siya wallet. more like a cellphone pouch na may zipper. hindi ko gawain ang mamulot ng mga bagay-bagay pero may instinct ako na may mapapala ako kapag pinulot ko yung wallet/pouch na yun. pagsayad pa ang ng wallet sa kamay ko, binuksan ko na agad. ang laman?
gamot, vitamins, health card, atm, at..
5,000 pesosesoses na tig pa-five hundred.
hindi ako sakim na tao. hindi ako mukhang pera. hindi ako masamang tao. pero hindi ko na binalik yung pera sa may-ari kahit na marunong akong mag-basa at alam ko kung san nagwo-work yung may-ari nung pouch na yun. ang nasa isip ko, "tamang tama, kakatapos lang ng sahod pero 1k nalang ang pera ko.hulog ng langit, este nahulog sa bulsa."
kung tutuusin, maliit na halaga yun para maging sakim ako. pero naisip kong, hindi naman yun mahuhulog at hindi naman yun mapapasakamay ko kung hindi yun para sakin. harharhar.
5,000 pesos. asan na nga ba ang pera na to ngayon? wala na. nai-tae ko na. ni hindi manlang gumulong, ni hindi ko manlang masabi na yung perang kinamkam ko, eh napalago ko. hhhmmnn.. limang libo.
tsk.. tsk.. tsk..
YOUR'E SUCH A LOSER!!
mahirap maging bobo, kasi nga hindi naman lahat ng tao magtyatyaga magturo sayo. buti pa ang tanga, alam mong wala nang pag-asa. pero pag bobo ka, parang lahat ng mali, nakikita sayo. pag sa inyong sampung magkakapatid, ikaw lang ang walang medal, kulang nalang, itakwil ka ng nanay mo. buti nalang, kampi sayo si tatay. lahat kasi ng siyam mong mga kapatid, kamukha ng kumpare niya at ikaw lang ang nahahawig sa kanya. habang lumalaki ka, sinasampal sayo ng mga taong nakakasalamuha mo na bobo ka at wala ring gustong magtiwala sayo kasi alam nilang hindi mo kayang gawin yung mga bagay na nagagawa lang ng matatalino. pinagkakaisahan ka ng mga tao kasi nga bobo ka. ginagawa kang utusan. ang tingin sayo janitor. sa high school ikaw ang nerd, campus laughing stock, ikaw ang taga-dala ng bag ni Boy Bully, math theacher's enemy number one at hindi ka rin kilala ng Physics teacher niyo. ni hindi ka pamilyar kay Maria Clara at Ibarra at hindi mo rin kasundo kahit yung GMRC teacher niyo. ikaw yung tipong naiiwan sa harap ng blackboard kapag pintayo kayo ng teacher niyo para sumagot ng problem solving sa Algebra. pano na kung pati salitang BONUS hindi mo kayang i-spell? naalala ko nung high school teacher namin sa Geometry, sa mga exams niya, mas marami pa yung bonus kesa dun sa mga kailangan namin sagutan. kahit na nga sa mga periodical exams, eto lang ang lagi niyang sinasabi, "numbers 1-15, write bonus. wrong spelling wrong."
ang bobo, high school pa lang, mukha nang walang kinabukasan. pano pa pag-graduate mo? forever ka nalang bang loser? siguro 10yrs from now, nagtatrabaho ka na sa isang malaking company. mga bigating mga tao ang nakakasalamuha mo.
ikaw ang taga-timpla ng kape nila at green ang uniform mo. may hawak ka ring mop pang linis ng kape kapag binato nila sayo yung tasa. kahit sa pag-timpla nalang ng kape, loser ka pa rin. pagdating ng reunion, yung mga classmates mo mga naka-limousine at ferrari. ang pinaka hindi masyadong nagtagumpay sa kanila, sa call center nagtatrabaho. eh ikaw? janitor.
dakilang bobo ka, kahit sa pag-ibig. ginago ka na, mahal mo pa rin at kahit na dumudugo na yung labi mo pati internal organs mo sa pananakit niya, mahal mo pa rin. tatanungin ka ng mga anak mo, "what's wrong mama?" at hindi mo alam yung sagot. kasi English.
ganyan ka kabobo. kahit yata si Joseph Estrada, masisindak sa kabobohan mo. kahit si Bob Ong, magre-resign kapag nalaman niya kung gano ka kabobo kasi hindi kayang arukin ng malawak niyang isipan ang pagka-loser mo. walang advantages ang kabobohan. walang maidudulot na maganda at lalong wala ka ring patutunguhan. loser ka habang buhay. kapag namatay ka, mumurahing ataul lang ang maibibigay sayo dahil wala kang ipon para sa magandang kabaong. at dahil nga mumurahin, madaling mawasak. sa sobrang bigat mo (imagine, wala kang utak pero mabigat ka pa rin, bakit kamo? mabigat kasi yung muscles mo sa sobrang bigat ng trabaho sa pagiging janitor), bumigay yung ilalim, nahulog ka, at walang gustong bumuhat sayo para ibalik ka sa ataul kaya ipapatong nalang nila yung kabaong sa katawan mo sabay tabon ng lupa sayo. see?
hanggang kamatayan, loser ka.
ngayon, gusto mo pa rin bang maging bobo?
ang bobo, high school pa lang, mukha nang walang kinabukasan. pano pa pag-graduate mo? forever ka nalang bang loser? siguro 10yrs from now, nagtatrabaho ka na sa isang malaking company. mga bigating mga tao ang nakakasalamuha mo.
ikaw ang taga-timpla ng kape nila at green ang uniform mo. may hawak ka ring mop pang linis ng kape kapag binato nila sayo yung tasa. kahit sa pag-timpla nalang ng kape, loser ka pa rin. pagdating ng reunion, yung mga classmates mo mga naka-limousine at ferrari. ang pinaka hindi masyadong nagtagumpay sa kanila, sa call center nagtatrabaho. eh ikaw? janitor.
dakilang bobo ka, kahit sa pag-ibig. ginago ka na, mahal mo pa rin at kahit na dumudugo na yung labi mo pati internal organs mo sa pananakit niya, mahal mo pa rin. tatanungin ka ng mga anak mo, "what's wrong mama?" at hindi mo alam yung sagot. kasi English.
ganyan ka kabobo. kahit yata si Joseph Estrada, masisindak sa kabobohan mo. kahit si Bob Ong, magre-resign kapag nalaman niya kung gano ka kabobo kasi hindi kayang arukin ng malawak niyang isipan ang pagka-loser mo. walang advantages ang kabobohan. walang maidudulot na maganda at lalong wala ka ring patutunguhan. loser ka habang buhay. kapag namatay ka, mumurahing ataul lang ang maibibigay sayo dahil wala kang ipon para sa magandang kabaong. at dahil nga mumurahin, madaling mawasak. sa sobrang bigat mo (imagine, wala kang utak pero mabigat ka pa rin, bakit kamo? mabigat kasi yung muscles mo sa sobrang bigat ng trabaho sa pagiging janitor), bumigay yung ilalim, nahulog ka, at walang gustong bumuhat sayo para ibalik ka sa ataul kaya ipapatong nalang nila yung kabaong sa katawan mo sabay tabon ng lupa sayo. see?
hanggang kamatayan, loser ka.
ngayon, gusto mo pa rin bang maging bobo?
Subscribe to:
Posts (Atom)
